KUNSTJAARBEURS

Tue, 13 Sep 2011 18:57:37 +0200

De open atelierroute in juni was een beetje regenachtige toestand waardoor de kunst niet goed tot z’n recht kwam. Daar zullen we 25 september op de nationale kunstjaarbeurs geen last van hebben. Op de site van de kunstjaarbeurs kunt u de kortingsvoucher uitprinten. Er zal veel te zien en veel te koop zijn! Ik ben aanwezig met 3 schilderijen.
Adres: Koningin Wilhelminaplein 13, Amsterdam.

Meer info op: www.kunstjaarbeurs.nl

OPEN ATELIERROUTE

Thu, 28 Apr 2011 17:02:26 +0200

Met het pontje achter het station naar Amsterdam Noord, kopje koffie, beetje fietsen, binnen kijken bij kunstenaars, gezellig, wijntje, misschien iets leuks kopen voor die lege plek in de hal of als uniek kado...

Meer info op: www.noorderijkunst.nl
En mijn atelier is ook open, kom gerust langs.

BEZIG MET... nog een filmpje

Wed, 27 Apr 2011 22:00:39 +0200

FILMPJE

Tue, 11 Jan 2011 23:37:59 +0100

In het dagelijkse leven, als we boodschappen doen, koken of aan het werk zijn, ervaren we onze omgeving en de tijd als een natuurlijk, doorlopend geheel. Maar als je echt oplet hoe onze zintuigen de omgeving opnemen, dan merk je dat het allemaal losse fragmenten zijn die je aan elkaar rijgt. Je knippert met je ogen, draait je hoofd naar rechts, werpt een blik op een auto die je hoort, ziet de auto op een afstandje inparkeren. En kijkt weer vooruit naar de moeder met kind op de fiets die zo langzaam rijden dat je er niet langs kan. Je voelt je hand jeuken, kijkt naar je vingers of er een vlieg op zit. Allerlei fragmenten van je omgeving, en je ervaart het als 1 en dezelfde gebeurtenis: een fietstochtje door de stad.

Ook in een plat, stilstaand beeld, zoals een foto waar veel op te zien is, gaan je ogen van de ene hoek naar de andere hoek. Iemand kijkt je aan vanaf het stilstaande beeld, je scant de ogen, de mond en vervolgens dwalen je ogen af naar een licht stuk in de achtergrond. Een leeslamp de leeslamp beschijnt een gedeelte van een boekenkast, er is een titel van een boek te lezen "de geheimen van een huisvrouw". Zo ontvouwt het beeld zich in een bepaalde volgorde.

Op een plat beeld bepaalt de kijker zelf met welke route zijn ogen over het beeld gaan. Dit gaat vaak onbewust, dus echt bepalen doe je niet. Bij bovenstaand filmpje bekijk je mijn schilderij, maar in welke volgorde je de details bekijkt, heb ik bepaald door middel van cameravoering en montage. Dat en met wat geluid erbij, zorgt voor een heel andere kijkervaring dan wanneer je er zelf voor staat.

KIJKRICHTING

Wed, 4 Aug 2010 18:40:11 +0200

De impact van oogcontact

We zijn heel gevoelig voor de kijkrichting van degene die we tegenover ons hebben. Het vertelt ons waar degene zijn of haar aandacht op heeft gericht. En dat is weer belangrijk voor het verloop van eventuele communicatie. Ook als er al communicatie is (een gesprek), blijven we nauw in de gaten houden waar die ander naar kijkt. Gaat hij weg kijken? Dwalen zijn ogen af naar de klok? Is hij verveelt? Vindt hij mij niet interessant?

De fysieke afstand tussen twee mensen bepaalt in welke mate de twee aandacht aan elkaar besteden en hoe ze elkaar ervaren.
zie blog TOTAAL, MEDIUM, CLOSE.
Ook de kijkrichting heeft een grote invloed op hoe we elkaar ervaren. Kijken mensen van elkaar weg, dan ervaren ze een grotere afstand, dan wanneer ze elkaar aankijken. Iemand die zich in de ‘intieme zone’ bevindt (op minder dan 65 centimeter) en je ook nog eens recht in de ogen kijkt, ervaren we als heel dichtbij.

In de film werkt het helemaal hetzelfde als in het echte leven: de toeschouwer ervaart een filmpersonage dichterbij als hij je in de camera aankijkt, dan wanneer hij langs de camera ergens anders naar kijkt. Iemand in een wijd totaal, die met zijn rug naar de camera staat ervaren we als ‘zomaar iemand’, als hij zich naar de camera keert, of zelfs recht in de camera kijkt, dan wordt deze persoon een stuk interessanter.
In speelfilms heerst echter de regel dat de acteur nooit in de camera mag kijken, want dat zou de kijker aan zichzelf doen denken (hij wordt dan direct aangekeken),
terwijl hij geen rol speelt in het verhaal van de film. Dat zou hem dus uit het verhaal halen. Daarmee heeft de speelfilm een handicap die de schilderkunst niet heeft. Een film kan geen gebruik maken van de impact van oogcontact met de toeschouwer. In de theater wordt het wel “de vierde wand” genoemd. De vierde wand wordt doorbroken op het moment dat een acteer rechtstreeks het publiek aanspreekt en in de voorstelling betrekt. Aan de andere kant kan schilderkunst geen of moeilijk gebruik maken van de impact van het vertellen van een verhaal.