Het fotomodel representeert bijna altijd iets anders dan zichzelf. Het fotomodel wordt vaak gebruikt om iets dat te koop is te demonstreren. In het kwartaalblaadje voor verzekeringen staan foto's van een vrolijk ouder echtpaar bij een artikel over pensioenen. In een meubelblaadje staan foto's van een mevrouw in een slaapkamer, zittend op een prachtig bed.

Het uiterlijk van de modellen wordt gebruikt om een bepaald soort mens in een bepaalde omgeving af te beelden, zodat klanten zich beter kunnen voorstellen hoe een product in het gebruik zal zijn. En zo wordt het product ook begeerlijk gemaakt. Mensen moeten zich kunnen identificeren met het model of willen zijn zoals het model. Fotomodellen worden niet afgebeeld omdat we geïnteresseerd zijn in de persoon achter het model. Misschien is dat oudere echtpaar in dat verzekeringsblaadje in het echt helemaal niet vrolijk, zijn ze niet eens een echtpaar, of heeft die dame in dat badpak met roze bloemetjes wel een hekel aan badpakken met bloemetjes en draagt ze liever effen zwarte bikini’s.

 

Met de intrede van het beroep van fotomodel, zijn we steeds beter geworden in het creëren van illusie voor commerciële doelen. Fotomodellen worden dan ook goed betaald. Een schildersmodel werd ook wel gebruikt om een illusie te creëren, maar niet zozeer voor de commercie, maar eerder voor educatie of illustratie bij een (bijbels)verhaal. En een schildersmodel betaalde soms zelf voor het schilderij, in plaats van dat hij werd betaald. Het model werd dus niet alleen door de kunstenaar gebruikt voor zijn te scheppen illusie, het model gebruikte ook de kunstenaar om zichzelf te afficheren of iets wereldkundig te maken dat zich op het schilderij afspeelde. Zo hebben de medici op het schilderij “Anatomieles” van Rembrandt rechtsonder allemaal meebetaald aan het schilderij.